Finisterre ligt aan het uiterste puntje van de Galicische westkust, waar het land ophoudt en de Atlantische Oceaan begint. De naam komt van het Latijnse Finis Terrae: het einde van de aarde. Vroeger dachten mensen dat dit de wereld vanaf hier ophield. En als je hier staat bij zonsondergang met niets dan een enorme zee voor je, snap je de gedachte helemaal.
Finisterre en Camino de Santiago: het laatste stukje van de pelgrimage
Zeg je Finesterre, dan zeg je ook Camino de Santiago. Veel pelgrims die Santiago de Compostela hebben bereikt, trekken daarna nog door naar deze kust. Niet omdat het een 'verplicht' onderdeel is van de route, maar omdat het voelt als het echte eindpunt.
Je ziet het ook aan de mensen die hier rondlopen: wandelschoenen, rugzakken, de Sint-Jakobsschelp aan hun tas. Dat kleine symbool dat je de hele route tegenkomt, maar hier ineens anders aanvoelt. Iedereen die aankomt, komt iets afsluiten. Dat geeft de plek een bijzondere lading.
Het dorp Finisterre
Het dorp zelf is klein en rustig. Een echte vissersplaats met een haven, wat restaurants en weinig toeristische tenten. De sfeer is best ingetogen. Veel plekken waar wandelaars een nachtje slapen tijdens hun Caminotochten.
Lekker eten kan hier goed: de vis en zeevruchten zijn vers en de lokale restaurants zijn er niet op gericht om indruk te maken op toeristen. Dat is juist top. Het is de moeite waard om even door het dorp te lopen voordat je doorrijdt (of loopt) naar de vuurtoren.
De vuurtoren van Finisterre: Faro de Fisterra
Het bekendste punt van Finisterre is de vuurtoren op de rotsen: Faro de Fisterra. Hij staat op een ruige rots waar de oceaan eindeloos lijkt door te gaan. De vuurtoren staat er al sinds 1853 (!!), is 17 meter hoog en gebouwd om schepen door een van de gevaarlijkste kuststroken van Europa te loodsen. De Costa da Morte, letterlijk de Kust van de Dood, die zijn naam niet voor niets heeft. De rotsen en stromingen hier hebben door de eeuwen heen tientallen schepen de diepte in getrokken. De vuurtoren doet het trouwens nog steeds.
Zonsondergang in Finisterre: waarom iedereen blijft hangen
Zonsondergangen zijn sowieso favoriet, maar bij Finisterre is het extra bijzonder. Iedere avond verzamelen mensen zich op de rotsen rond de vuurtoren. Wandelaars, dagjesmensen, locals. Iedereen kijkt dezelfde kant op: richting de oceaan. De zon zakt langzaam weg in het water en verdwijnt letterlijk in "het einde van de wereld". Klinkt misschien dramatisch (en is misschien ook een beetje zo), maar het voelt hier echt zo. Zo mooi al die kleuren en het oneindige uitzicht over de zee. Bij de vuurtoren zit ook een klein cafe waar je iets kunt drinken of eten. Je kunt er zelfs binnen zitten, maar dat is eigenlijk zonde. Haal iets binnen en ga daarna lekker buiten zitten en geniet van het uitzicht.
Ook onder de wandelaars van de Camino een populaire stop!
Aanrader: sunset bij de vuurtoren
© Alle foto's zijn door onszelf gemaakt!
Ook onder de wandelaars van de Camino een populaire stop!
Aanrader: sunset bij de vuurtoren
© Alle foto's zijn door onszelf gemaakt!
